ايجاد مكاني امن در جهت متمركز كردن سرورهاي شبكه و استفاده از منابع مشترك نگهداري، از عوامل مهم و تاثيرگذار پيشبرد كاري يك سازمان مي باشند  لذا در اين راستا اتاق سرور ايجاد شده  و  مورد بهره برداري قرار  مي گيرد . اهداف اصلي در پياده سازي اتاق سرور عبارتند از مقاومت سازه،ايمني نفوذپذيري و اطمينان از صحت داده ها.دراين نوشتار مواردي كه در طراحي و پياده سازي اتاق سرور استاندارد مبتني بر استاندارد مديريت امنيت اطلاعات مدنظر مي باشد آورده شده است.

اینم ده فرمان مهم و ابتدایی مسیریاب های سیسکو

پیاده‌سازی VoIP در شش گام

اشاره : در این نوشتار، مدیران شبکه با فرایندی شش مرحله‌ای آشنا می‌شوند که شبکه‌های تحت مدیریت آن‌ها را به بستری جهت ارائه خدمات VoIP (انتقال همزمان مکالمات تلفنی بر روی یک شبکه دیتا) تبدیل می‌کند. هدف از این‌کار غلبه گام‌به‌گام بر چالش‌هایی است که انتقال ترافیک صوتی را برروی بستر نه چندان باکیفیت شبکه‌های محلی با خطر روبه‌رو می‌سازد. از این‌رو پیمودن این مسیر، لازمه تضمین موفقیت پروژه های VoIP سازمانی است. مکالمات تلفنی مبتنی بر IP، تفاوت‌های بنیادینی با ارتباطات داده دارند و کیفیت این مکالمات ارتباط تنگاتنگی با کارایی شبکه دارد. به‌طوری‌که هرگونه تاخیر در تبادلات سطح شبکه، افت کیفیت محسوسی را به همراه خواهد داشت. التزام مدیران شبکه به ارتقای کارایی LAN، خطوط و تجهیزات دسترسی به شبکه گسترده، و به‌کارگیری ابزارهای مدیریت و کنترل کیفیت، شرط موفقیت پروژه‌های VoIP است.ُ اساساً مشکلات ارتباطات تلفنی مبتنی ‌بر IP را می‌توان در سه گروه جای داد: مشکلات شبکه، پیکربندی تجهیزات و ناهماهنگی در سیگنالینگ، و مشکلات موجود در سمت رابط‌های آنالوگ تلفن. مهم‌ترین مشکلات ناشی از شبکه عبارتند از: - تاخیر (Delay): حدفاصل زمانی ارسال تا دریافت بسته‌های صوتی است که در صورت فرارفتن از یک میزان مشخص، امکان تشخیص مکالمات را دشوار می‌کند. - نوسانات تاخیر (Jitter): نوسان در زمان انتقال بسته‌ها، می‌تواند به حذف آن‌ها در سیستم‌های VoIP بینجامد. این عامل مخرب معمولاً ناشی از بروز پدیده تراکم (Congestion) در داخل شبکه است. - تخریب بسته‌های صوتی (Packet Lose): خرابی‌ها و خطاهای تجهیزات شبکه می‌تواند به تخریب و حذف بسته‌های صوتی منجر شود. این موضوع در مورد مکالمات تلفنی، به معنی از دست‌رفتن بخشی از مکالمه است. دشواری‌های ناشی از پیکربندی نادرست یا نامناسب تجهیزات و سیگنالینگ میان آن‌ها نیز در دو گروه قابل‌تفکیک هستند. - پیکربندی تجهیزات انتهایی VoIP:  گزینش نادرست نوع کدکننده (CODEC) و مکانیسم‌های جبران‌سازی بسته‌های تخریب شده در شبکه، می‌تواند به کاهش کارایی کمک کند. - تنظیمات روترها و دیواره آتش: ترافیک صوتی درصورت تنظیم‌نبودن یک روتر یا دیواره آتش در پشت آن به دام خواهد‌افتاد. بنابراین تسهیل عبور این ترافیک از داخل عناصر فوق، الزامی است. مشکلات موجود در سمت رابط‌های آنالوگ تلفنی درواقع همان‌هایی است که سال‌ها مهندسان شبکه‌های تلفنی را به خود مشغول نموده‌اند. در راس این مشکلات، پدیده انعکاس (Echo) و نویز (Noise) قرار دارند که با انتقال به محیط دیجیتال، آثار تخریبی آن‌ها بیشتر شده است. سیاست کلی حذف این موارد، در حد فاصل شبکه IP و بخش آنالوگ است. در ادامه مطالب، یک فرایند شش مرحله‌ای که حاصل تجربه مهندسان مجرب شبکه‌های VoIP است آورده می‌شود که با به کار بستن این توصیه‌ها می‌توان از نتیجه و کیفیت نهایی کار مطمئن شد. البته مهندسان و مدیران شبکه باید توجه داشته باشند که بسیاری از مشکلاتی که گفته شد، در حین کار روزمره شبکه و به صورت گذرا رخ می‌دهند. بنابراین مقابله با آن‌ها نیز علاوه بر مرحله طراحی و پیاده‌سازی سیستم VoIP، مستلزم نظارت و کنترل مستمر بر کیفیت شبکه است. گام یکم: تعریف نیازهای سیستم‌ VoIP این مرحله به تعریف و تعیین نحوه به‌کارگیری شبکه اختصاص دارد. به کارگیری شبکه‌های IP که خاص ارتباطات دیتا طراحی شده‌اند، به منظور انتقال موفق مکالمات تلفنی، نیازمند توجه به الگوی ترافیکی، ظرفیت موجود شبکه، پهنای باند موجود و فاکتورهای متعدد دیگر است. دراین مرحله، طراح یا مدیر شبکه سوالاتی از این دست پیش روی دارد: چند درصد از ظرفیت شبکه به کارگرفته خواهد شد؟ دروازه‌های (Gateway) ارتباطی در کجا قراربگیرند؟ مکالمات داخلی چگونه هدایت شوند و در مورد مکالمات خارج از سازمان به چه صورت عمل شود؟ از کدام نوع کدکننده استفاده شود (برای مثال G.729A ,G.711 و ....)؟ چه میزانی از پهنای باند به هر مکالمه اختصاص یابد (برای مثال 96‌کیلوبیت‌در‌ثانیه برای G.711 یا 24‌کیلوبیت‌درثانیه برای G.729A)؟ پاسخ به این سوالات میزان پهنای باند موردنیاز میان نقاط شبکه را به‌دست می‌دهد. برای مثال، فرض کنید یک شعبه از سازمان پنجاه کاربر دارد که در یک لحظه بیشتر از ده نفر از آن‌ها ارتباط تلفنی نخواهند داشت. با فرض این‌که از یک دروازه مرکزی و کدینگ G.711 استفاده ‌شود و ارتباط میان دروازه مرکزی و نقطه مورد نظر از طریق تکنیک IPVPN با ظرفیتی برابر با یک خط مخابراتی T1 (حدود 5/1 مگابیت در ثانیه) انجام گیرد، پهنای باند موردنیاز عبارت است از ده کانال G.711 که مجموعاً با سرباره‌های لازم برای سیگنالینگ برابر 960‌ کیلوبیت‌برثانیه خواهدشد. درصورتی‌که تعداد تماس‌ها به پانزده مورد برسد، پهنای باند موردنیاز 46/1 مگابیت درثانیه خواهد بود که نزدیک به حداکثر ظرفیت یک خط ارتباطی است. همواره می‌توان با به‌کارگیری کدینگ‌های پیشرفته‌تر، پهنای باند موردنیاز را کاهش داد.  جدول 1 تأثیر انتخاب نوع کدینگ و طول فریم  بر پهنای باند مورد نیاز را نشان می‌دهد. نوع کدکننده  پهنای‌باند کدکننده   پهنای‌باند اشغال‌شده از شبکه (کیلوبیت در ثانیه)  (Code) کیلوبیت بر ثانیه فریم‌های 5ms فریم‌های 10ms  فریم‌های 20ms  فریم‌های 30ms  G.711 64 131.2 97.6 80.8 75.1 G.729A 8 - 41.6 24.8 19.1 G.723.1 6.3 - - - 17.4 iLBC 15.2     52 - جدول 1- تأثیر انتخاب نوع کد‌کننده و طول فریم بر پهنای‌باند مورد نیاز ارتباط‌ گام دوم: بررسی قابلیت‌های شبکه گسترده موجود بسیاری از معضلات کیفی مربوط به مکالمات VoIP، دراثر پهنای باند محدود شبکه گسترده و یا شبکه VPN به عنوان جایگزین آن رخ می دهد. در این مرحله، سوالا‌ت دیگری پیش روی طراح قرار دارد که پاسخ به آن‌ها پیش‌نیاز تدارک بهینه (و نه بیش از حد) ظرفیت‌ها در شبکه است. ازجمله این‌که: مقدار پهنای باند حد فاصل نقاط شبکه چقدر است؟ چه حجم از ترافیک دیتا درحال حاضر (در هر دو حالت حداکثر و میانگین) حمل می شود؟ آیا پهنای باند موجود برای ترافیک فعلی دیتا و پهنای باند تخمین‌زده‌شده در خصوص ارتباطات تلفنی کافی است؟ آیا ظرفیت اضافی برای شرایط خاص و مقطعی تدارک دیده شده است؟ آیا افزایش ترافیک تلفنی بر کارایی کاربردهای دیتا تاثیر منفی دارد و اگر دارد، این تأثیر تا چه حد است؟ برای درک بهتر فرایند، به مثال پیشین رجوع می‌کنیم. ده کانال تلفنی روی هم به 960 کیلو بیت در ثانیه پهنای باند نیاز دارند و این میزان در حدود 500 کیلوبیت‌در‌ثانیه را برای عبور دیتا باقی می‌گذارد. با افزایش تعداد کاربران تلفنی، کاربردهای دیتا پهنای باند کمتری در اختیار خواهند داشت و در صورت افزایش تعداد کاربران تلفنی به بیش‌از پانزده نفر، کیفیت مکالمات تلفنی نیز کاهش پیدا می‌کند. گام سوم: اطمینان از آمادگی بستر شبکه محلی توصیه اصلی در این گام تلا‌ش برای تفکیک ترافیک تلفنی و دیتا با استفاده از تکنیک شبکه محلی مجازی (VLAN)  است. البته حتی در این صورت هم به دلایل وجود اتصالات نامناسب و طولانی و عدم تطابق در ارتباطات دو طرفه امکان بروز مشکلاتی  وجود دارد. باید تمامی هاب‌ها از داخل شبکه حذف‌شوند و در صورت بروز خطاهای پیاپی، با بررسی آماری سوییچ‌ها برای ارتقای تجهیزات فکری شود. همچنین در صورت به‌کارگیری نوع بی‌سیم شبکه محلی، باید برای رفع تاثیرات منفی آن بر ارتباطات تلفنی چاره‌ای اندیشیده شود. گام چهارم: اطمینان از آمادگی بستر ارتباطی میان سایت‌ها بسیاری از مشکلات کارایی، با اجرای صحیح گام دوم، یعنی در نظر گرفتن پهنای باند مناسب، قابل پیشگیری است. ولی انجام‌دادن آزمایش‌هایی جهت اطمینان از وجود شرایط مطلوب، الزامی است. این آزمایش‌ها باید با رعایت شرایط خاصی انجام پذیرد که در ادامه بیان می‌شود: طول مدت اجرای آزمایش‌ها باید به حدی باشد که آمادگی شبکه را در شرایط گوناگون تست کند. برای مثال، شرایط شبکه در طول روزهای مختلف هفته در حال تغییر است و چاره‌ای جز گسترش زمان آزمایش وجود ندارد. آزمایش‌ها باید تحت بار ترافیکی‌ای شبیه آنچه در مرحله اجرا وجود خواهد داشت، انجام بگیرد. آزمایش یک مکالمه تلفنی برروی شبکه‌ای که باید تعداد زیادی مکالمه را پشتیبانی کند، چیزی را نشان نمی دهد. البته در حال حاضر، بسیاری از سازندگان تجهیزات، ابزارهای لازم برای انجام‌دادن این‌گونه  آزمایش‌ها را فراهم می‌کنند. گام پنجم: ارتباط با فراهم‌کنندگان خدمات فراهم‌کنندگان خدمات، معمولا توافقنامه‌های سطح خدمات یا یک SLA را ارائه می‌دهند. لازم است سطح خدمات با توجه به پارامترهای مرتبط با کارایی VoIP و به‌ویژه در مورد پارامترهایی که بیشتر با مشکل روبه‌رو است، اندازه‌گیری شوند. در ضمن با توجه به ماهیت لحظه‌ای مشکلاتی همچون تخریب بسته‌ها یا نوسانات تاخیر، SLAهایی که به صورت میانگین برای مقاطع زمانی طولانی، ضمانت ایجاد می‌کنند (برای مثال حداکثر یک‌دهم درصد تخریب برای یک دوره زمانی یک  ماهه)، چندان مفید نخواهند بود. در SLAهای جدیدی که خاص خدماتت VoIP دارک دیده شده‌اند، نحوه توزیع تخریب بسته‌ها و همچنین تأثیر نوسانات تأخیر را درنظر می‌گیرند و کیفیت مکالمات تلفنی را به عنوان یک پارامتر اصلی در فهرست مشخصات خود ضمانت می‌کنند.  شکل 1- نمونه‌ای از معماری کنترل و مدیریت کارایی در شبکه‌های VoIP سازمانی‌ گام ششم: تعریف معماری و ابزار مدیریت کارایی معماری مدیریت کارایی و خطا، جزء لازم فرایند نگهداری شبکه است که باید پیش از بهره‌برداری عملی از تجهیزات تدارک دیده شود.  شکل 1 نمونه‌ای از معماری مدیریت کارایی VoIP را در محیط شبکه‌های سازمانی مبتنی بر پروتکل RTCP و پروتکل‌های مرتبط با آن نشان می دهد. توصیه‌هایی برای پس از به‌کارگیری VoIP در شبکه   به کارگیری VoIP باید به‌صورت مرحله به مرحله و با شروع از نوعی شبکه آزمایشی موسوم به Pilot انجام گیرد. باید سعی شود تمامی سناریوهای ممکن و سیاست‌های گوناگون، در این مرحله آزمایشی حضور داشته باشند. برخی از متداول‌ترین مشکلات در این‌گونه آزمایش‌ها عبارتند از: - امکان حذف مکالمات تلفنی توسط دیوارهای آتش - تاثیر تراکم در لینک دسترسی بر افزایش نوسانات تأخیر -  انعکاس (Echo) از جانب شبکه تلفن عادی به داخل محیط VoIP

مروری بر محصولات شبکه‌ای مبتنی بر طرح اولیه استاندارد IEEE 802.1
اشاره : جدیدترین استاندارد WLAN یعنی 802.11n هنوز به تصویب نهایی نرسیده است، اما شرکت‌های پیشرو در زمینه ارائه محصولات شبکه همچون Broadcom ،Atheros و ...، سخت‌افزارهایی برپایه نسخه‌های اولیه این استاندارد ارائه کرده‌اند. این مقاله نتایج آزمایش‌ها و بررسی‌های گوناگونی است که روی این تجهیزات انجام شده است. در ابتدا تجهیزات هر شبکه به تنهایی بررسی شده است و سپس میزان کارکرد متقابل سخت‌افزارهای شرکت‌های گوناگون با همدیگر آزمایش شده است. در مرحله بعد سازگاری این محصولات با محصولات مبتنی بر استاندارد قدیمی‌تر 802.11n بررسی شده و امکان کارکرد متقابل این دو استاندارد مورد بررسی قرارگرفته است. قابلیت اعمال الگوریتم‌ها و استانداردهای رمزنگاری روی این تجهیزات، به‌منظور افزایش امنیت انتقال اطلاعات، مطلب بعدی است که مورد بررسی قرار گرفته است.در پایان با توجه به شرایط موجود در مورد آیندهِ این استاندارد پیش‌بینی‌هایی صورت گرفته است. مشخصات جدیدترین استاندارد LAN بی‌سیم، یعنی 802.11n هنوز به تصویب نهایی نرسیده است، اما این امر مانع آن نمی‌شود که سازندگان سیستم‌های الکترونیکی محصولاتی براساس نسخه‌های اولیه این استاندارد ارائه نکنند. آیا این استاندارد جدید ارزش ریسک کردن را دارد؟ اگر انتظار دارید تجربیات شما در زمینه بی‌سیم آسان، قابل اعتماد و سازگار باشد، می‌توانید از نتایج اعلام شده آزمایش‌های eWEEK استفاده کنید. در مشخصات استاندارد 802.11n، نرخ بیت بسیار بالاتر از 100Mbps در نظر گرفته شده است. و این برای کاربرانی که اشتهای آن‌ها برای عملکرد بهتر سیری‌ناپذیر است، تا حدودی وسوسه‌انگیز به نظر می‌آید. اما محصولاتی که براساس نسخه‌های اولیه این استاندارد تهیه شده‌اند، ممکن است با محصولاتی که براساس استاندارد نهایی ساخته خواهند شد، قابل مقایسه نباشند. این امر بدان معنی است که با ارائه محصولات واقعی و نهایی این استاندارد، باید شاهد افزایش چشمگیر یا حتی تغییر و تکامل همه جانبه در آن باشیم؛ که ممکن است روزی در سال آینده باشد! ماه گذشته شرکت‌های Atheros و Broadcom طی یک اعلامیه مشترک بیان داشتند محصولاتی که از چیپ‌ست‌های بی‌سیم آن‌ها استفاده می‌کنند، می‌توانند با هم کار کنند. این چیپ‌ست‌ها براساس نسخه اولیه طرح پیشنهادی استاندارد 802.11n ساخته شده است. بعد از این اعلام، eWEEK تصمیم گرفت این ادعا را بیازماید. آزمایش‌ها نشان می‌دهند که محصولاتی که از چیپ‌ست‌های شرکت‌های مختلف استفاده می‌کنند، می‌توانند با یکدیگر کار کنند، ولی این کارکرد متقابل به آسانی به دست نمی‌آید و چندان هم ثابت و قابل اعتماد نیست. بهترین توصیه برای خریداران این محصولات، اعم از شرکت‌ها و هم کاربران، یک چیز است: از محصولات کارخانه‌های مختلف استفاده نکنید. از سوی دیگر، بعد از ارائه این محصولات در بهار امسال، شاهد تکامل و تطبیق سریع این سخت‌افزارها هستیم. توان انتقال اطلاعات رمزگذاری نشده شکل 1 برای انجام آزمایش‌ها چهار سیستم سخت‌افزاری مورد استفاده قرار گرفتند. این سخت‌افزارها با استفاده از چیپ‌ست‌های سه شرکت ساخته شده‌اند که این شرکت‌ها هم اکنون محصولاتی براساس استانداردهای اولیه802.11n به بازار ارائه می‌کنند: 1 - مسیریاب  (RangeMax Next Wireless Router-Gigabit Edition (WNR854T و کارت شبکه (RangeMax Next Wireless Network Adaptor-Gigabit Edition (WNRS11T که براساس فناوری TopDOg شرکت Marvell طراحی و ساخته شده‌اند. 2 - مسیریاب (4-Belkin N1 Wireless Router (FSD8231 و کارت شبکه (Belkin N1 Notebook Card (FSD8011 که از چیپ‌ست Communications Xspan شرکت Atheros ساخته شده است. 3 - مسیریاب و نقطه دسترسی (Buffalo Technology's Nfiniti Wireless-N Router & Access (WZR-G300N و کارت شبکه (Buffalo Technology's Nfiniti Wireless-N Notebook Adaptor (WLI-CB-G300N که از چیپ‌ست Buffalo Intensi-fi شرکت Broadcom استفاده می‌کند. 4 - مسیریاب (Linksys Wireless-N Broadband Router (WRT 300N و کارت شبکه (Linksys Wireless-N Broadbound Notebook Adaptor (WLI-CB-G300N که هر دو براساس چیپ‌ست Linksys شرکت Broadcom ساخته شده‌اند. در زمان انجام آزمایش‌ها Linksys میان‌افزار مسیریاب را به نسخه 193.3 ارتقا داده بود. بنابراین عملکرد این سیستم در فواصل دور اندکی بهبود نشان می‌داد. آزمایش‌یک نشان داد که در فواصل نزدیک محصولات Netgear دارای بیشترین میزان بیت است. یعنی میزان بیت واقعی آن به 130Mbps هم می‌رسد. اما وقتی کاربر شروع به دور شدن از سرور می‌کند، عملکرد آن به‌ طور قابل ملاحظه‌ای دچار افت می‌شود. (شکل 1) . زوج Belkin هم در فواصل دور عملکرد خوبی ندارد و در فواصل نزدیک هم نتوانستیم به مرز 100Mbps دست پیدا کنیم. هر دو محصول Linksys و Buffalo هم که براساس چیپ‌ست‌های شرکت Broadcom ساخته شده‌اند، به راحتی با سرعت‌های بالا با همدیگر کار می‌کنند. توصیه ما به کاربرانی که می‌خواهند از محصولات گوناگونی که براساس استاندارد 802.11n ساخته شده‌اند، استفاده کنند، این است که در حد امکان از محصولات یک شرکت استفاده کنند. به نظر می‌رسد که سخت‌افزارهایBroadcom بیشتر از سایر محصولات از خود سازگاری نشان می‌دهند. به ویژه کاربران باید توجه داشته باشند که نسخه درایو، میان‌افزار کلاینت و مسیریاب شبکه یکسان باشند. البته دستیابی به این امر قدری دشوار است؛ زیراBuffalo و Linksys از ویرایش‌های مختلفی برای نرم‌افزار مسیریاب شبکه استفاده می‌کنند. در محصولاتی که ما مورد آزمایش قرار داده بودیم به این نتیجه رسیدیم که Buffalo از یک درایو جدیدتر برای کاربر استفاده می‌کند. در حالی‌که نرم‌افزاری که Linksys برای مسیریاب به کار می‌برد، جدیدتر است. جدول سازگاری محصولات شکل 2 همانطور که در اعلامیه مشترک Atheros و Broadcom عنوان شده است، محصولات آن‌ها می‌توانند در سرعت‌های بالا با یکدیگر کار کنند، (شکل 2). هرچند این سازگاری تنها بین زوج‌های معینی وجود دارد. با اتصال کارت شبکهAtheros به هر یک از مسیریاب‌های Broadcom و آزمایش این شبکه به نتایج قابل قبولی می‌‌رسیم: در حدود70 تا90 Hbps. هرچند این میزان نرخ بیت کمتر از مقداری است که در آن اعلامیه مشترک عنوان شده است،  باز هم برای ما قابل قبول است. استفاده از کارت شبکه Broadcom و مسیریابی Belkin خود قضیه دیگری است. برخلاف این واقعیت که سرعت انتقال باید حول و حوش 300Mbps باشد، متأسفانه تحت این شرایط شاهد عملکرد ضعفی (کمتر از 20Mbps)هستیم. محصولات شرکت Marvell در کار با سایر محصولات در سرعت‌های بالا‌ از خود سازگاری زیاد نشان نداد. حداکثر سرعت در این شرایط به حداکثر سرعت پیش‌بینی شده در استاندارد 802.11g، یعنی 54Mbps می‌رسد. در شرایط کار عادی هم این سیستم عملکردی مشابه شرایط کار عادی استاندارد 802.11g دارد (یعنی در حدود 22 Mbps تا 20). Netgear دارای دو خط تولید مختلف است که هر یک براساس نسخه‌های اولیه متفاوتی از استاندارد 802.11n، محصولات خود را تولید می‌کنند (با استفاده از سخت‌افزارهای Marvell و Broadcom) این محصولات مختلف نمی‌توانند با سرعت‌های بالا با یکدیگر کار کنند. مصرف‌کنندگانی که از سخت‌افزارهای ساخت شرکت Netgearاستفاده می‌کنند باید دقت داشته باشند که کارت شبکه و مسیریاب آ‌ن‌ها بتواند با سرعت‌های زیاد با هم کار کند. محصولاتی از Netgear که نام آن‌ها با حرف T ختم می‌شود، بیانگر محصولات سازگار با Marvell است و آن‌هایی که نام آن‌ها به حرف B ختم می‌شود، محصولات سازگار با Broadcom را نشان می‌دهد. بنا به گفته David Henry، مدیر بازرگانی شرکت Netgear در بخش محصولات مربوط به مشتری، مهندسان این  شرکت برنامه‌ای برای کارکرد متقابل بین محصولات تولیدی این شرکت در آزمایشگاه درنظر گرفته‌اند و هم اکنون مشغول انجام اصلاحات و تنظیمات نهایی روی آن هستند تا سرعت کارکرد متقابل را بهبود بخشند. اگرچه ما نتوانستیم روی وب‌سایت این شرکت به این برنامه اصلاح شده دست  پیدا  کنیم، اما انتظار داریم برنامه ارتقا یافته تا حداکثر یک ماه دیگر روی وب‌سایت شرکت قرار گیرد. سازگاری با استانداردهای قدیمی‌تر محصولاتی که براساس نسخه‌های اولیه استاندارد 802.11n ساخته شده‌اند و نیز محصولاتی که براساس نسخه اصلی تهیه خواهند شد، احتمالاً به همراه سیستم‌های قدیمی‌تر موجود، که براساس استاندارد 802.11g ساخته شده‌اند و دارای گواهی وای‌فای هستند، به کار خواهند رفت. در این‌جا سازگاری و امکان کارکرد متقابل مسیریاب‌ها و کارت‌های شبکه ساخته شده براساس نسخه اولیه استاندارد 802.11n با محصولات قدیمی‌تر مبتنی بر استاندارد 802.11g را مورد آزمایش قرار خواهیم داد. در این مجموعه آزمایش‌ها تمام مسیریاب‌هایی که برپایه استاندارد 802.11n تهیه شده‌اند را با کارت شبکه Intel Pro/Wireless 3945ABG که در مجموعه آزمایشی Lenovo Group ThinkPad T60S در اختیار داریم، آزمایش می‌کنیم. همچنین تمام کارت‌های شبکه که براساس نسخه اولیه استاندارد 802.11n ساخته شده‌اند را با مسیریاب Cisco Aironet 1200 accell point می‌آزماییم. در هر آزمایش پارامترهای زیر را اندازه می‌گیریم: حداکثر نرخ بیت، عملکرد با افزایش فاصله و امکان رمز کردن داده. وقتی از مسیریاب‌های مبتنی بر استاندارد 802.00g به همراه کارت‌های شبکه استانداردهای اولیه 802.11n  استفاده شود، عملکرد در مسافت‌های طولانی نسبت به وقتی که شبکه تماماً از اجزای 802.11g ساخته شده  است، به میزان غیرقابل انکاری بهبود می‌یابد. در آزمایشی که در فاصله 95 فوت با مسیریاب سیسکو به همراه کارت شبکه اینتل انجام دادیم، در بهترین شرایط توانستیم به نرخ بیت 3.3Mbps دست پیدا کنیم. ولی با به کاربردن کارت‌های شبکه مختلف که براساس نسخه‌های اولیه استاندارد 802.11n تهیه شده بودند، به همراه مسیریاب سیسکو در همان فاصله، عملکرد کلی به میزان سه تا چهار برابر بهبود یافت. نرخ بیت مربوط به کارت شبکه Linksys در این آزمایش برابر 3.3Mbps بود. با استفاده از کارت شبکه Belkin میزان نرخ بیت به 15Mbps ارتقا یافت. (عملکرد کارت‌های شبکه Buffalo و Netgear در بین این دو قرار داشت). وقتی مسیریاب‌های 802.11n را با کارت شبکه 208.11g به کار می‌بریم، دامنه عملکرد ارتقا می‌یابد، ولی تحت این شرایط با یک مشکل جدی روبه‌رو هستیم. وقتی کارت شبکه اینتل را به همراه مسیریاب‌های Links ،Buffalo وNetgear به کار ببریم، تحت شرایطی خاص، پهنای باند به میزان غیرقابل پیش‌بینی کاهش می‌یابد. یعنی وقتی انتظار داریم 22Mbps باشد، به 6Mbps می‌رسد. بعداً مشخص شد که علت این مسئله، ناسازگاری کارت شبکه Centrino با روشی است که مسیریاب‌هایBroadcom برای ساختن کانال‌های 20MHZ، که سیستم‌های استاندارد 802.11g از آن استفاده می‌کنند، در کانال وسیع‌تر40MHZ به کار می‌برد. در هر دو مسیریاب Broadcom، این انتخاب را داشتیم که کانال باریک را در نیمه بالا یا پایین کانال وسیع قرار دهیم (اگر شماره 7 را به کانال وسیع نسبت دهیم، کانال باریک می‌تواند شماره 5 یا 9 باشد). در حین آزمایش دریافتیم که سازگاری مسیریاب‌های استاندارد 802.11n با کارت شبکه قدیمی‌تر Centrino، با تخصیص کانال باریک به نیمه بالا، کمتر می‌شود. بنابراین اعداد و ارقامی که در این‌جا آورده خواهد شد، برای حالتی است که کانال باریک به نیمه پایین اختصاص داده شده است. در محصولات هر دو شرکت Belkin و Netgear، کانال باریک به همان شماره کانال پهن اختصاص داده شده است. بنابراین نتوانستیم علت عملکرد دقیق Netgear را بیابیم و همچنان مشغول بررسی این مسئله هستیم. نمایندگی شرکت D-link می‌گوید آن‌ها نیز وقتی در آزمایشگاه‌های خود کارت شبکه اینتل را با مسیریاب‌هایAtheros به کار می‌بردند، به مشکل مشابهی برخوردند. آن‌ها سپس اعلام کردند با ارتقای نرم‌افزاری به آخرین درایور Centrino مشکل حل شد. اما با یک بررسی معلوم شد که در ما در آزمایش‌‌های خود از آخرین نسخه این درایور استفاده کرده بودیم (یعنی ویرایش 3.1.1.10 که در وب‌سایت اینتل و Lenovo قرار داشت). توان انتقال اطلاعات رمزگذاری شده با استفاده از استاندارد AES شکل 3  احتمالاً مشکل تخصیص کانال تنها به کارت شبکه Centrino اختصاص دارد؛ زیرا وقتی کارت شبکه D-Link DWL-650 802.11g را به کار بردیم، مشکلی مشاهده نکردیم. در حال حاضر امر مسلم این است که در آینده شرایط متفاوت خواهد بود. داده بیشتر؛ امنیت بالاتر اکنون که به توانایی انتقال حجم زیادی از اطلاعات در زمانی کوتاه دست یافتیم، می‌خواهیم قابلیت رمزنگاری اطلاعات را توسط تجهیزات سخت‌افزاری بررسی کنیم. ما تمام بخش‌های بی‌سیم را با استفاده از Wi-Fi Protected Access2) WPA2) که از استاندارد رمزنگاری AES (استاندارد رمزنگاری پیشرفته) استفاده می‌کند، تجهیز کردیم. هر زوج از محصولات را در همان فاصله‌هایی که برای اندازه‌گیری نرخ بیت مورد آزمایش قرار داده بودیم، مجدداً  آزمایش کردیم. چون تنها نتایج با سرعت‌های بالا برای ما مهم است، تنها نتایج اندازه‌گیری در فاصله چهل فوت را آورده‌ایم (شکل 3). عملکرد زوج Netgear بیش از همه در اثر رمزنگاری کاهش یافت. نرخ بیت به خاطر رمزنگاری به میزان قابل توجه 23 درصد تقلیل یافت (ولی به هر حال به نرخ جالب توجه 97.8Mbps رسید). عملکرد زوج Belkin در اثر رمزنگاری چهارده درصد کاهش یافت و به 97Mbps رسید. خصوصیات زوج Linksys تقریباً بدون تغییر باقی‌‌ماند. عملکرد زوج Buffalo بعد از رمزنگاری حتی کمی بهبود یافت. هر چند به دلیل نبود امکان پشتیبانی کامل برای WPA2، نتایج آزمایش برای Buffalo بدتر شد. بنابراین ما محصولات Buffalo را با WPA که از استاندارد AES استفاده می‌کند، آزمایش کردیم. AES یک جزء اختیاری از WPA اصلی است. در واقع الگوریتم رمزنگاری اصلی آن TKIP است).   توان کارکرد محصول Belkine در نسخه بتا و نهایی میان‌افزار روتر و درایو کلاینت شکل 4 WPA2 یک گزینه انتخابی برای مسیریاب‌های Buffalo Nfiniti نیست. همچنین ما نتوانستیم یک ارتباط کامل برای کارت شبکه Nfiniti (وقتی از ابزار پیکربندی بی‌‌سیم Client-Manager3 استفاده کردیم)، در یک شبکه با WPA2 ایجاد کنیم. گاهی، هنگامی که از یک ابزار جانبی در ویندوزاکس‌پی استفاده می‌کردیم (وقتی مسیر WPA2 نصب شده بود)، می‌توانستیم با یک شبکه که از رمزنگاری Wpa2 استفاده می‌کند، ارتباط برقرار کنیم. اما این اتصال ممکن بود از یک شبکه به شبکه دیگر قطع شود و حتی نمی‌توان به کارکرد آن در همان شبکه هم اطمینان داشت. شکل 5 در ابتدا ما اصلاً نتوانستیم عملیات رمزنگاری را روی مسیریاب شبکه Belkin N1 فعال کنیم. در گفت‌وگو با نمایندگان آن شرکت، متوجه شدیم که در ساختار N1 یک مشکل عمده وجود دارد: وقتی مسیریاب طوری تنظیم می‌شود که هر یک از الگوریتم‌های رمزنگاری AES یا TKIP را پشتیبانی کند، کاربر شبکه نمی‌تواند تشخیص دهد که شبکه در وضعیت رمزنگاری قرار دارد و بنابراین می‌کوشد بدون انجام هیچ‌گونه عملیات رمزنگاری به شبکه متصل شود. هر چند این مسئله، مشکل ما در انجام آزمایش‌هایمان نبود، در واقع در پایان، نرم‌افزار مسیریاب را دوباره نصب کردیم، تا عملیات رمزنگاری به‌طور صحیح انجام شود. نگاهی به آینده استاندارد 802.11n در حال تکامل است و کارهای زیادی برای ارتقای عملکرد متقابل بین سخت افزارهای ساخته‌شده براساس نسخه‌های اولیه این استاندارد، در حال انجام است.   در طول چند ماه آینده، استفاده‌کنندگان از نسخه‌های اولیه این استاندارد، می‌توانند با مراجعه به وب‌سایت شرکت‌های سازنده، نسخه‌های جدید، درایور کلاینت‌ها و میان‌افزار مسیریاب‌ها را پیدا کنند. شکل 6 همچنین این دسته از کاربران باید توجه ویژه‌ای به کدها داشته باشند؛ چرا که عملکرد متقابل، نرخ بیت و عملکرد در فاصله‌های زیاد وابستگی زیادی به ارتقای کدهای استفاده شده در هر دو بخش کاربر و مسیریاب دارد. تقریباً در پایان زمان انجام آزمایش‌هایمان، شرکت Belkin نسخه بتای درایور کلاینت (ویرایش 6.0.0.193) و میان‌افزار مسیریاب (1.01.17) را در اختیار ما قرار داد. با استفاده از این ویرایش جدید، عملکرد در فواصل کوتاه کمی بهبود یافت؛ تقریباً شش درصد ارتقا یافت و به 105Mbps در 40 فوت رسید. اما در فاصله‌های دورتر، عملکرد سیستم به میزان چشمگیری بهتر شد؛ تقریباً 175 درصد بهتر شد و به 31Mbps رسید. (شکل 4) نتایج عملکرد متقابل با استفاده از این کد بتا، به میزان چشمگیری تغییر کرد: در بعضی موارد بهتر شد و در سایر موارد (خیلی) بدتر شد. با استفاده از کد بتا برای مسیریاب شبکه Belkin N1 و هر دو کارت شبکه Broadcom در بخش کاربران شبکه، نرخ بیت به مقدار 120Mbps رسید، ولی این عملکرد خیلی متغیر و غیرقابل اطمینان بود. ضمن بررسی نرم‌افزار کارت شبکه، مشاهده کردیم که نرخ بیت از 54Mbps به 300Mbps افزایش می‌یافت و سپس مجدداً کاهش می‌یافت. این پدیده در شرایطی اتفاق می‌افتاد که لپ‌تاپ در نزدیکی مسیریاب قرار داشت و هیچ منبع تداخلی توسط تحلیلگر طیف تشخیص داده نشد. بسته به کانالی که لینک اتصال را روی آن قرار دهیم، تنها می‌ توان به سرعت 7Mbps  دست یافت یا این‌که اصلاً نمی‌توان داده را منتقل کرد. شکل 7 در مرحله بعد، کارت شبکه ارتقا یافته Belkin را به مسیریاب Linksys متصل کردیم. در این شرایط مشاهده کردیم که نرخ بیت از 87.6Mbps به 67Mbps رسید. (البته این نتیجه مطلوب نیست، اما بهتر از حالتی است که بخواهیم کاربر را به مسیریاب Buffalo Nfiniti متصل کنیم). در آن مورد ماشین کاربر به طور دائم از شرایط نامساعد خبر می‌داد و NDIS (مشخصات درایور واسط شبکه) خطا می‌داد. به محض این‌که آزمایش ما به اتمام رسید، Linksys درایور بروز شده نسخه 4.80.28.2 را در اختیار قرار داد. این نسخه جدید عملکرد را ارتقا می‌داد و قابلیت کارکرد وای‌فای را در سمت کاربر ایجاد می‌کرد. با این نسخه جدید Linksys قادر بود از الگوریتم‌های WPA/WPA2 جهت رمزنگاری استفاده کند. در اوایل ماه جولای Buffalo نسخه جدید نرم‌افزار Nfiniti را منتشر کرده بود، ولی قبل از آن‌که ما بتوانیم آن‌را آزمایش کنیم، این شرکت این نسخه جدید را از روی وب‌سایت خود حذف کرد.
استاندارد جدید IEEE 802.11n
اشاره : استاندارد 8028.11n که در آینده نزدیک خواهد آمد، محدوده سرعت شبکه‌های بی‌سیم را برای رقابت با شبکه‌های اترنت Ethernet 100mbps، که روی 5cat کار می‌کنند، بهبود خواهد بخشید. علاوه بر ترافیک اطلاعات سنتی، این شبکه بی‌سیم جدید باید به قدری توانمند باشد تا برنامه‌های بی‌درنگ مثل VoIP و ویدیوهایی با کیفیت DVD را با پهنای باند بالا منتقل کند. در این میان ریسک اصلی 802.11n مربوط به تولیدکنندگان چیپ‌ست، تولیدکنندگان بنیادی و تولیدکنندگان دستگاه‌های سیار است. سیلیکون مورد نیاز دستگاه‌های WLAN برای تولید چیپ‌ست در دست تولیدکنندگانی از قبیل Airgo ،Atheros ،Broadcom و اینتل قرار دارد. تولیدکنندگان ساختاری مثلAruba ، Bluesocket و سیسکو از چیپ‌ست‌های 802.11n به‌منظور تولید Access piontهای حرفه‌ای برای مصرف مشتریانWLAN استفاده خواهند کرد. درست مانند همان‌هایی که توسط Hp .Dell و Lenovo تولید شده است. بدون شک 802.11n سرعت‌های قابل‌توجهی را تحت شرایط ایده‌آل ارائه خواهد داد، ولی فناوری‌ای که در راه است، نیاز به توجه حرفه‌ای و دقیق دارد. با توجه به این حقیقت که تصویب این استاندارد در اوایل 2008 اتفاق خواهد افتاد، انتظار نداشته باشید این شبکه WLAN در چند سال آینده به صورت عمومی دربیاید. اما هیچ‌وقت برای شروع یک برنامه زود نیست. پس از همین حالا‌ به فکر برنامه‌ریزی برای نسل جدید این استاندارد باشید. پس از سال‌ها انتظار برای پایان جنگ استانداردها، شبکه‌های بی‌سیم برای استاندارد 802.11n پرسرعت آماده می‌شوند. توان کاری بالا و رسیدن به آستانه 100Mbps، نشان می‌دهد که برای اولین‌بار فناوری بی‌سیم رقیب شبکه‌های کابلی FastEthernet شده است. البته جک‌های Ethernet تا مدت‌ها ناپدید نخواهد شد. 802.11n با محاسبه این چشم‌انداز آمده است که باعث برتری شبکه‌های بی‌سیم بر شبکه‌های کابلی شود.   با ارسال چند جریان داده‌ای با استفاده از فناوری تسهیم فضایی توان موثر ارتباط بی‌سیم تقریباً  به دو برابر افزایش می‌یابد. این استاندارد تا سال 2008 کامل نخواهد شد، اما محصولات زیادی که از Pre-N استفاده می‌کنند، کم‌کم در قفسه فروشگا‌ه‌ها ظاهر می‌شوند. بر اساس پیش‌نویس استاندارد نهایی، این محصولات میزان عبور و توان عملیاتی بالاتری را هم برای Access point) AP) و هم برای دستگاه‌‌های میزبانی که از چیپ‌ست‌های مشابه از یک تولیدکننده استفاده می‌کنند، ارائه می‌نمایند. این تشابه شاید برای ادارات کوچک یا خانه‌ها خوب باشد، اما برای مکان‌های حرفه‌ای Pre-N مزیت چندانی ندارد؛ چرا که اکثر دستگاه‌های کاربران فقط از استانداردهای کم سرعت‌تر 802.11a/b/g پشتیبانی می‌کنند و بروز کردن تمام دستگاه‌ها به Pre-N یک کار غیرعملی است.   به ویژه‌ این‌که قابلیت کار بین تولیدات Pre-N کم است. به عنوان مثال، شرکت NetGear دو نوع تولید Access point دارد: WN511B (که بر مبنای چیپ‌ست Broadcom's Intensi-Fi  است) و WN511T (که برمبنای چیپ‌ست Morvell's Top Dog است) و ادعا می‌کند که هر دوی این‌ها با نسخه 0.1 پیش‌نویس 802.11n سازگار است. اما وقتی یک میزبان که برمبنای یک نوع چیپ‌ست Pre-N به یک Access Point بر اساس یک نوع چیپ‌ست Pre-N دیگر وصل می‌شود، حداکثر سرعت آن به ندرت به عملکرد 802.11g می‌رسد. از طرف دیگر، تعداد کمی محصول وجود دارد که به Pre-N توجه نشان داده‌اند. برای این‌که استاندارد فعلی802.11n  فقط نسخه 0.1 آن هم به صورت پیش‌نویس نسخه نهایی است، محصولاتی که بر اساس این پیش‌نویس کار می‌کنند، ممکن است با استانداردهای تأیید شده سازگار نباشند. هر چه نسخه پیش‌نویس کامل‌تر می‌شود، اکثر مشکلات مربوط به کار تولیدات مختلف کمتر می‌شود. به همین خاطر تولیدکنندگان باید بتوانند قابلیت بروز شدن نسخه نهایی را با استفاده از نرم‌افزار بروزرسانی برای محصولاتی که در اواخر سال 2007 تولید می‌شوند، تضمین کنند. تا آن زمان سازمان‌ها به دنبال استفاده از توان فناوری Multiple output MIMO ،‌Multiple input) MIMO) خواهند بود . یکی از مشخصات اصلی 802.11n است که در دستگاهی چون Blue Secure Access Point 1700 از Blue Socket نیز به کار رفته است. البته این دستگاه از فناوری Pre-N استفاده نمی‌کند، بلکه از فناوری مشابه آنچه در 802.11n وجود دارد، استفاده می‌کند و بر این ادعا است که توان کاری هر نوع میزبانی را افزایش می‌دهد (که شامل تجهیزات موجود، 802.11a/b/g هم می‌شود). غیر از Blue Socket، هیچ‌یک از تولیدکنندگان WLAN هنوز هیچ محصول مبتنی 802.11n تولید نکرده است. اما اگر802.11n از نسخه پیش‌نویس به نسخه استاندارد نهایی برسد، همان‌طور که در مورد 802.11g اتفاق افتاد، انتظار داشته باشید که این تولیدکنندگان راه‌حل‌های موقتی، از قبیل قابلیت بروز شدن Access Point که از نسخه نهایی802.11n پشتیبانی می‌کند را ارائه دهند. قابلیت‌های MIMO  MIMO اساس فناوی 802.11n است؛ درست مثل فناوری Orthogonal Frequency-devision Multiplexing) OFDM) که باعث افزایش سرعت 802.11a/g می‌شد، MIMO با استفاده از پدیده‌ای به نام multipath سرعت 802.11n را افزایش می‌دهد. مسیر چندگانه به این دلیل اتفاق می‌افتد که یک سیگنال بین یک Access point و میزبان می‌تواند از چند مسیر مستقل عبور کند (همان‌طور که در شکل نمایان است). با ارسال جریان اطلاعات مختلف در هر مسیر سیگنال (معروف به تسهیم فضایی Spatial Multiplexing): و افزایش توان هر مسیر، توان مؤثر کلی نیز افزایش پیدا می‌کند. البته یک نکته وجود دارد و آن این‌که، هر جریان اطلاعات منفرد به یک آنتن روی هر دو سمت فرستنده و گیرنده نیاز دارد. البته شبکه‌های 802.11a/b/g از هر دو باند  204 گیگاهرتز و پنج گیگاهرتز استفاده می‌کنند، ولی 802.11n استفاده بهتری از باند پنج گیگاهرتز خواهد کرد. مدیران شبکه نیاز دارند تجزیه و تحلیل‌های WLAN خود را با گرفتن بسته‌های اطلاعات به صورت بی‌درنگ در Access Point یا کنترل‌کننده به دست آورند. همچنین مدیران باید آگاه باشند که میزبان‌های قدیمی هنگامی‌که از 802.11n استفاده می‌کنند، توان کاری کلی را پایین می‌آورند. توجه به هسته افزایش توان کاری شبکه‌های بی‌سیم مستلزم تقویت قابل‌توجه پهنای باند موردنیاز در هستهِ شبکه است. هرAccess point مبتنی بر 802.11n قادر خواهد بود توان کاری 100Mbps داشته باشد. این مقدار چهار برابر سرعت بیشتر نسبت به 25Mbps در شبکه‌های 802.11a/g است و در نهایت تراکم را در کنترل‌کننده‌های تولیدکنندگانWLAN افزایش می‌دهد. به عنوان مثال، یک کنترل‌کننده Access point 100 802.11n وادار خواهد شد به صورت تئوری با ترافیک 10Gbps کار کند. البته در حالت بهره‌داری توان کاری 10 تا 25 درصد این مقدار خواهد بود.   این راه‌حل چند قسمت دارد، اما هنوز به صورت کامل توسط تولیدکنندگان اجرا نشده است. پیش از هر چیز کابل ارتباطی بین کنترل‌کننده و Access point باید گیگابیتی باشد. هسته شبکه نیز با توجه به ارتباط داخلی لینک‌ها که امروزه با سرعت 10Gbps و در آینده 40Gbps خواهد بود، سریع‌تر خواهد شد. مسئله مهم دیگر این است که رمزنگاری و موتورهای دیواره آتش کنترل‌کننده‌های امروزی باید پیشرفته‌تر شوند. به عنوان مثال، کنترل‌کننده Aruba 2400 از چهل‌وهشت، Access point پشتیبانی می‌کند، اما توان دیواره آتش آن 2Gbps است. شاید امروزه این مقدار به ایجاد گلوگاه منجر نشود، ولی اگر Access pointها به 802.11n ارتقا یابند، این سرعت جای بحث دارد. به‌رغم وجود این مشکلات، آینده 802.11n به نظر روشن می‌رسد. درست است که نسخه پیش‌نویس استاندارد و نسخه 0/1 در ماه می‌ منتشر شده است، ولی تأیید نهایی آن تا سال 2008 اتفاق نخواهد افتاد و این فرصت به تولیدکنندگان داده خواهد شد تا موضوع بروز شدن 802.11n را حل کنند. برای زمان حال، مدیران WLAN باید روش مهاجرت به 802.11n را بررسی کنند، اما باید در مورد توسعه دستگاه‌هایPre-N هوشیارانه عمل کنند و دستگاه‌هایی را انتخاب نمایند که حداقل تضمین برای پشتیبانی از استاندارد رسمی 802.11n را دارا باشد. به ویژه در حوزه سازمانی بهتر است منتظر ماند تا این استاندارد تدوین شود و قابلیت کار دستگاه‌های مختلف با یکدیگر تضمین شده باشد. 2006/3‌ نسخه پیش‌نویس 802.11n ارائه شد که نتیجه آن دوازده هزار توضیح، برای تغییرات ارائه شد. 2006/7 آداپتورهای Pre-N به عنوان یک گزینه انتخابی در سیستم‌های Dell و بعضی نوت‌بوک‌ها پدیدار شد، ولی قابلیت استفاده برای شرکت‌های تجاری را نداشت. اواخر 2007 محصولا‌ت مبتنی بر 802.11n همراه با ضمانت در مورد قابلیت ارتقا به استاندارد نهایی عرضه می‌شوند. 2006/8 اولین Access point حرفه‌ای Blue Socket BS AP-1700 معرفی شد. 2006/11 انتظار می‌رود پیش‌نویس 802.11n نهایی شود. اوایل 2008 تصویب استاندارد 802.11n پیش‌بینی می‌شود. مسیر پیموده شده برای رسیدن به نسخه نهایی 802.11n  802.11n ،MIMO را تقویت می‌کند  2 * 2، 3 * 2، 4 * 4. این شماره‌ها به سیستم‌های جدید گردش چرخ‌ها هیچ ارتباطی ندارند، بلکه دلالت بر این دارند که چند آنتن و جریان داده مستقل در دستگاه‌های MIMO مورد استفاده قرار می‌گیرند. یک سیستم 3*2 می‌تواند دو تا مسیر دیتا جداگانه بفرستد و سه تا آنتن دریافت کننده داشته باشد. به عنوان مثال، اضافه کردن آنتن اضافی دریافت سودمند است؛ چرا که دستگاه به صورت خودکار اطلا‌عات تمامی آنتن‌های دریافت را ترکیب و رمزگشایی می‌کند.   (در نتیجه سیگنال قوی‌تر می‌شود). این کار باعث افزایش احتمال انتقال کامل و بدون خرابی اطلا‌عات می‌شود. اما این مزیت باعث افزایش هزینه مصرف برق می‌شود. از این نظر برای Access point جای نگرانی وجود ندارد. اما برای لپ‌تاپ‌ها و دیگر دستگاه‌های سیار این مسئله مهم است. MIMO همچنین می‌تواند برای افزایش محدوده شبکه‌های بی‌سیم توسط روش موسوم به شکل‌دهی پرتو (beam forming) یک انتقال را در جهت میزبان مورد استفاده قرار دهد. به جای ارسال اطلاعات روی یک آنتن، همان انتقال اطلاعات می‌تواند به صورت هوشمندانه انجام شود. این کار از طریق چند آنتن انجام می‌شود که باعث افزایش کیفیت سیگنال دریافتی در قسمت نهایی می‌شود. البته این به‌ صورت یک بخش رسمی استاندارد پیش‌نویس نیست، بلکه به این صورت است که این کار برای پشتیبانی از پیام رادیویی تک و تنظیمات آنتن اضافه شده است که برای دستگاه‌های با مصرف کم، مثل دستگاه فرستنده و گیرنده VoIP، مفید است

لن بزاک و سندی لرنر (دارای مدرک لیسانس از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا،فوق لیسانس اقتصادسنجی از دانشگاه کلرمونت و فوق لیسانس علوم کامپیوتر از دانشگاه استنفورد) ، زوجی که در بخش کامپیوتر دانشگاه استنفورد کار میکردند، سیسکو را در سال 1984 تاسیس کردند. بزاک نرم افزار روتر های چند پروتکل را که توسط ویلیام یاگر( یک کارمند دیگر که کار سالها قبل از بزاک شروع کرده بود) نوشته شده بود تکمیل کرد.